https://hdl.handle.net/20.500.12809/186 2026-04-04T06:48:34Z https://hdl.handle.net/20.500.12809/10959 70. Tracking civility and westernization through the performances of the characters in Pride and Prejudice and Aşk-ı Memnu Uslu, Muazzez This study investigates the transition of Western culture into the late Ottoman society and the traces of westernisation through cultural performances and performances of culture in private and public life. Since the concept of civility in English culture appears to be compatible with westernisation in late Ottoman culture, this study discusses how these concepts were digested in the two societies and how they were transformed into real-life performances. An in-depth comparative analysis of the performances of the characters in Jane Austen's Pride and Prejudice (1813) and Halid Ziya Uşaklıgil's Aşk-ı Memnu (1900) points out the analogy between the socio-cultural lives of societies and sheds light on how structured cultural performances move from one society to another. Even the habits and daily routines of members of the communities in private or public spheres, which can be taken as performances of culture, are shaped according to the socio-historical context they are situated in. Thus, several daily performances which are considered civilized in British society are considered western in Ottoman society and indicate a social code. Since the patriarchal structure of societies leads to segregated roles between the two sexes, this study discusses female education and its reflections on their performances seperately.; Bu çalışma, Batı kültürünün geç dönem Osmanlı toplumuna aktarılmasını incelemekte ve Batılılaşmanın izlerini toplumsal hayattaki kültürel performanslar ve kültür performansları üzerinden takip etmektedir. İngiliz kültüründeki nezaket kavramının geç dönem Osmanlı kültüründeki batılılaşma ile uyumlu olması nedeniyle bu çalışma, bu kavramların toplum tarafından içselleştirilmesi ve gerçek hayatta performanslara dönüşümünü sorgulamayı amaçlamaktadır. Jane Austen'ın Pride and Prejudice (1813) ve Halid Ziya Uşaklıgil'in Aşk-ı Memnu (1900) adlı eserlerindeki karakterlerin performanslarının derinlemesine karşılaştırmalı analizi, toplumların kültürel ve sosyal yaşamları arasındaki paralelliğe işaret etmekte ve kalıplaşmış kültürel performansların bir toplumdan diğerine nasıl aktarılabileceğine ışık tutmaktadır. Bir topluluğun üyelerinin bir kültürü nasıl icra ettiklerini gösteren davranışları ve günlük rutinleri, içinde bulundukları sosyo-kültürel tarihsel bağlam tarafından şekillendirilebilir. Buna göre, ister özel ister toplumsal alanda olsun, İngiliz toplumunda medeni, Osmanlı toplumunda ise Batılı olarak kabul edilen pek çok gündelik performans bu amaca hizmet eden araçlardır. Toplumların ataerkil yapısı,kadın ve erkekler arasında ayrışmış rollere yol açtığından, kadınların toplumsal ve özel alandaki eylem ve alışkanlıklarını şekillendirmeyi amaçlayan kadın eğitimi ve bunun yansımaları çalışmanın son bölümünde ele alınmaktadır. 2023-01-01T00:00:00Z https://hdl.handle.net/20.500.12809/10770 A Rite of Passage in Shakespeare’s LOVE’S LABOUR’S LOST: 5.2.786-806 Vural Özbey, Kübra In the last scene of Love’s Labour’s Lost, after the news of the death of the King of France reaches the Princess, ... 2023-01-01T00:00:00Z https://hdl.handle.net/20.500.12809/9075 HEIDEGGER’S DASEIN AND ANGST: EXAMINING THE ANXIETY OF EXISTENCE IN INGMAR BERGMAN’S PERSONA Göncüoğlu, Mehmet Önder According to a common belief, anxiety can be an experience of a certain degree of powerlessness because a person suffering from anxiety is hampered as a person who cannot possess a particular category of power. This lack of a desired power manifests as the source of emotion that results in anxiety. Because fear and anxiety are commonly used interchangeably in ordinary discourse, fear is often used erroneously instead of anxiety when, under further examination, anxiety would be the preferable usage. However, shedding light on the idea of anxiety (Angst), Heidegger (1889-1976) in Being and Time (1927) takes it upon himself to distinguish fear from anxiety: while the former (Fear) is experienced as an identifiable object -- as a threat qua threat -- to our life, the latter (Angst) is experienced where there is no identifiable object resulting in a relatively eventual traumatic experience, whereby the individual is “deprived of any avenue of escape from the threatening danger.” Anxiety of existence on its own as a philosophical problem in Heidegger’s examination is elaborated by the concepts of Being or Dasein (Existence). In this respect, describing ‘the self of everyday Dasein’ as the ‘the-self-there,’ Heidegger differentiates ‘authentic being’ from ‘inauthentic being.’ He highlights the problematic that we as human beings are thrown into the world of Being where individuals may fail to identify and differentiate themselves among inauthentic inscriptions of the masses within the confines of Existence. Examining the anxiety of Existence (Being of the world) around the idea of Dasein (Being in the world), Heidegger therefore discusses the anxiety under the rubric of thrownness. To this end, in this essay, with a Heideggerian perception of anxiety, I will discuss Ingmar Bergman’s (1918-2007) classic work of art Persona (1966) by bringing forth the personality of a successful actress, found in Elizabeth Vogler (Liv Ullmann)’s story, where she seems to be suffering from an enigmatic mental collapse with symptoms such as muteness and a near catatonic lassitude.; Yaygın görüşe göre anksiyete bir tür güçsüzlük halidir. Bu kanıya göre anksiyete yaşayan kişi endişe durumunun üstesinden gelmesine yardımcı olacak iradi gücü elinde bulunduramamaktadır. Söz konusu bu gücün eksikliği bir duygu durumu olarak anksiyeteyi doğurmaktadır. Günlük hayatta korku ve anksiyete sıklıkla birbirlerinin yerine kullanılır. Ancak doğru bir analiz ile bu kullanımın yanlış olduğu, korkunun anksiyetinin yerine kullanılamayacak farklı bir anlam barındırdığı görülmektedir. Being and Time (1927) adlı çalışmasında anksiyeteyi korku kavramından ayıran Heidegger (1889-1976) korkuyu bir tehdit nesnesi varken yaşanan travmatik duygu durumu, anksiyeteyi ise herhangi bir tehdit unsuru olmadan yaşanan duygu durumu olarak açıklar. Anksiyete durumunda tehdit nesnesinin olmayışı yaşanan duygu durumunun da bertaraf edilmesini zorlaştırır. Varoluş anksiyetesi Heidegger için başlı başına felsefi bir problem olarak Being ve Dasein kavramları etrafında tartışılır. Oluş halinde bir kendilik olarak Dasein’ı ‘the-self-there’ olarak açıklayan Heidegger otantik oluşu otantik olmayan oluş’tan da ayırır. Dünyaya fırlatılmış varlıklar olduğumuzu ve bu nedenle varlık meselesinin önemli bir sorunu teşkil ettiğini söyleyen Heidegger, varlığın kendini yığınları oluşturan diğer otantik olmayan varlıklardan ayırmasının veya kendini otantik bir varlık olarak tanımasının da zorluğuna dikkat çeker. Varoluş anksiyetesini Dasein kavramı etrafında ele alan Heidegger anksiyeteyi esas olarak ‘atılmışlık’ düşüncesi etrafında tartışır. Bu çerçevede, bu çalışma Heideggerci anksiyete kavramı ekseninde Ingmar Bergman’ın (1918-2007) Persona isimli sinema eserini tartışmaktadır. Liv Ullman’ın başarılı oyunculuğuyla resmedilen Elizabeth Vogler karakteri Persona’daki anksiyete sorunsalını mental bir travmanın sepmtomları olarak katatonik bir sessizlik ve bezginlik olarak gösterir. 2020-01-01T00:00:00Z https://hdl.handle.net/20.500.12809/7085 Deconstructing Stereotypes: Ed Bullins' the Taking of Miss Janie Pala Mull, Çiğdem Afro-Amerikan oyun yazarı Ed Bullins, 1960'larda politik görüşleriyle öne çıkmış, önemli bir yazardır. 1974-75 yılları Tiyatro Eleştirmenleri'nin En İyi Oyun Ödülünü kazanan The Taking of Miss Janie adlı oyununda, Bullins, bir yandan altmışlı yıllara damgasını vuran çeşitli olay ve düşünceleri dramatize ederken, diğer yandan ırklar arasındaki ilişkileri inceler. Oyunun geneline hakim olan şiddet ve yıkıcılığın yarattığı karamsar havaya rağmen, bu çalışma, oyundaki sevgi ve insanlık adına umut veren anlara dikkat çekecektir.; African-American playwright Ed Bullins is one of the most significant figures to emerge from the Black Arts Movement of the 1960s. His 1975 play The Taking of Miss Janie is a dramatic portrait of the specific events and ideas that created the 1960s, and their impact on the individual consciousnesses of the characters. The play brings into the foreground many issues related to race and ethnicity in America. Even though the general tone of The Taking of Miss Janie is one of violence and gloom, this reading focuses on those moments where love and human affection outshine the sense of destruction predominant in the play. 2004-01-01T00:00:00Z